سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
168
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
وى و استرقاقش و تملّك نمودن اموالى كه در حال قتل مسلمان داشته و امّا استرقاق اولاد همانطورى كه گفتيم دليلى بر آن وجود ندارد . قوله : فاذا ثبت له الاسترقاق : ضمير در [ له ] به اياه راجعست قوله : شاركه فيه : ضمير فاعلى در [ شاركه ] به طفل و ضمير مفعولى به اباه عد مىكند و ضمير مجرورى در [ فيه ] به استرقاق برمىگردد . قوله : المقتض لحقن دمه و احترام ماله ولده : تمام ضمائر مجرورى به ذمّى راجع است . قوله : و قد خرقها بالقتل : ضمير فاعلى در [ خرقها ] به ذمّى و ضمير مفعولى به ذمّه راجعست . قوله : فيجرى عليه : ضمير در [ عليه ] به ذمّى عود مىكند . قوله : و فيه : يعنى و فيه اشكال و ضمير در [ فيه ] بتوجيه مذكور راجع است . قوله : انّ ذلك : مشار اليه [ ذلك ] توجيه ياد شده مىباشد . قوله : اشتراك المسلمين فيهم : يعنى فى اهل الذّمة . قوله : لانّهم فيئ : يعنى چون ايشان فيئ و غنيمت محسوب مىشوند . قوله : من جواز قتله : يعنى قتل ذمّى . قوله : و الاسترقاق له : يعنى از او گذشته و وى را استرقاق كنند بنابراين ضمير در [ له ] به ذمّى برمىگردد . قوله : و اخذ ما له : يعنى اخذ مال ذمّى . متن : و للولي استرقاقه إلا أن يسلم قبله فالقتل لا غير لامتناع استرقاق المسلم ابتداء ، و أخذ ماله باق على